X
Szanowny Użytkowniku
25 maja 2018 roku zaczęło obowiązywać Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Zachęcamy do zapoznania się z informacjami dotyczącymi przetwarzania danych osobowych w Portalu PolskieRadio.pl
1.Administratorem Danych jest Polskie Radio S.A. z siedzibą w Warszawie, al. Niepodległości 77/85, 00-977 Warszawa.
2.W sprawach związanych z Pani/a danymi należy kontaktować się z Inspektorem Ochrony Danych, e-mail: iod@polskieradio.pl, tel. 22 645 34 03.
3.Dane osobowe będą przetwarzane w celach marketingowych na podstawie zgody.
4.Dane osobowe mogą być udostępniane wyłącznie w celu prawidłowej realizacji usług określonych w polityce prywatności.
5.Dane osobowe nie będą przekazywane poza Europejski Obszar Gospodarczy lub do organizacji międzynarodowej.
6.Dane osobowe będą przechowywane przez okres 5 lat od dezaktywacji konta, zgodnie z przepisami prawa.
7.Ma Pan/i prawo dostępu do swoich danych osobowych, ich poprawiania, przeniesienia, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania.
8.Ma Pan/i prawo do wniesienia sprzeciwu wobec dalszego przetwarzania, a w przypadku wyrażenia zgody na przetwarzanie danych osobowych do jej wycofania. Skorzystanie z prawa do cofnięcia zgody nie ma wpływu na przetwarzanie, które miało miejsce do momentu wycofania zgody.
9.Przysługuje Pani/u prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego.
10.Polskie Radio S.A. informuje, że w trakcie przetwarzania danych osobowych nie są podejmowane zautomatyzowane decyzje oraz nie jest stosowane profilowanie.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz na stronach dane osobowe oraz polityka prywatności
Rozumiem
more_horiz
RCKL

Pustelnik i magia księżyca

Ostatnia aktualizacja: 30.09.2019 14:17
Stephan Micus to samotna wyspa w europejskim świecie muzycznym. Od ponad 40 lat niczym nomad kroczy swoją artystyczną ścieżką, niespecjalnie oglądając się na innych. Ta izolacja to powód, dla którego próżno szukać nie tylko w Europie, ale i na świecie podobnego solisty i oryginała.
Okładka najnowszej płyty Stephana Micusa White Night
Okładka najnowszej płyty Stephana Micusa "White Night"Foto: mat. pras.

I tak jak szybkość nie wydaje się dla Stephana Micusa żadną wartością, tak podróże i muzyka są absolutną. Muzyczny nomad, uduchowiony podróżnik i kolekcjoner instrumentów zwiedził ogromną część Europy, Azji, Afryki i Ameryki Południowej. (...) w odróżnieniu od tego, co robi większość artystów z podobnymi zainteresowaniami, szuka nowych muzycznych możliwości i połączeń, jakich nikt dotąd nie dokonał. Aleksandra Tykarska

Dwa lata czekaliśmy na jego najnowszą płytę. Po „Inland Sea” z 2017 roku Stephan Micus pod koniec kwietnia zaprezentował najnowszy album „White Night”, wydany nakładem wytwórni ECM. Minęło pół roku. Można zapytać, jaki jest sens pisania recenzji z półrocznym opóźnieniem, ale w przypadku Micusa akurat szybkość wydaje się ostatnią rzeczą, do której warto przykładać wagę, a na wszystko przychodzi odpowiednia pora.

Multiinstrumentalista, śpiewak i etnomuzykolog samouk potwierdza to zresztą nie tylko swoją muzyką, na którą składają się ponad cztery dekady działalności artystycznej, w tym aż 23 (sic!) albumy wydane przez ECM, ale i całym swoim życiem. Micus urodził się w Niemczech w 1953 roku. Wzrastał w rodzinie, w której niespecjalnie przykładano wagę do muzyki, za to od małego do czynienia miał ze sztuką wizualną – jego ojciec był bowiem malarzem. Ominęło go więc uzależnienie od wyraźnego nurtu muzycznego, charakterystyczne dla wczesnych etapów dorastania, choć poddał się uniwersalnym marzeniom o graniu na gitarze (zaczął, gdy miał 12 lat) i o sile rocka (którego grał nawet na flecie). Objawienie przyszło, gdy jako nastolatek usłyszał klasyczną muzykę indyjską. Gdy tylko skończył szkołę w 1972 roku, wyruszył w podróż do Indii…

I tak jak szybkość nie wydaje się dla Stephana Micusa żadną wartością, tak podróże i muzyka są absolutną. Muzyczny nomad, uduchowiony podróżnik i kolekcjoner instrumentów zwiedził ogromną część Europy, Azji, Afryki i Ameryki Południowej. Solowe podróże wykorzystuje do tego, żeby odnajdywać dawne, mało znane instrumenty tradycyjne i osoby, które zechcą mu pokazać, jak na nich grać. Jego intencją nie jest jednak granie na tych instrumentach w sposób tradycyjny. Micus – w odróżnieniu od tego, co robi większość artystów z podobnymi zainteresowaniami – szuka nowych muzycznych możliwości i połączeń, jakich nikt dotąd nie dokonał. Na instrumentach eksperymentuje. Imponujący jest nie tylko jego warsztat techniczny, ale przede wszystkim właśnie kolekcja instrumentów, wśród których są perski ney, indyjski sitar, japoński flet shakuhachi czy organki sho, do tego balijski suling, irlandzkie dudy o nazwie „uillean pipes”, afrykański dundun, ndingo z Botswany, malijskie ngoni, duduk, tiopska bagana, marokańskie guimbri, zachodnioafrykańskie bolombatto… Długo można by wymieniać egzemplarze z jego zbioru, wspomnę więc tylko, że na nich wszystkich Stephan Micus gra. I to solo.

Imponujący jest nie tylko jego warsztat techniczny, ale przede wszystkim kolekcja instrumentów, wśród których są: perski ney, indyjski sitar, japoński flet shakuhachi czy organki sho, do tego balijski suling, irlandzkie dudy o nazwie „uillean pipes”, afrykański dundun, ndingo z Botswany, malijskie ngoni, duduk, tiopska bagana, marokańskie guimbri, zachodnioafrykańskie bolombatto… (...) na nich wszystkich Stephan Micus gra. I to solo. Aleksandra Tykarska

"Imponujący" to więc określenie, które samo jakoś przychodzi do głowy, kiedy weźmiemy pod uwagę liczbę jego płyt i to, że za wszystkie kompozycje, inspiracje i nagrania odpowiada w całości sam. Jak opisać tu jego pozycję w katalogu ECM? Jeśli będziemy pamiętać, że w rozmowach na temat ECM-owskich premier płytowych zwykle wychodzi się od historii o tym, w jaki sposób Manfred Eicher dowiedział się o twórczości danego muzyka, a dopiero potem muzyk opowiada o swojej płycie, to Stephan Micus znowu stanowi odosobniony przypadek, bo jemu podczas sesji nagraniowych nie towarzyszy guru jazzmanów (Eicher był z nim tylko przy tworzeniu dwóch pierwszych płyt "Implosions" z 1977 i "Till the End of Times" z 1978 roku, które ukazały się pod szyldem JAPO, labelu powstałego w 1970 roku jako jazzowe i freejazzowe ramię ECM). Czy chodzi tu o budowane przez lata zaufanie do Micusa jako człowieka, czy o wiarę w jego propozycję muzyczną? Może o coś jeszcze innego?

A propozycję swoją Micus od 40 lat realizuje konsekwentnie i niezależnie. Jedni odrzucą ją od razu jako nużącą i zbyt natchnioną. Drudzy dostrzegą w tym muzykę kameralną, subtelnie improwizowaną, delikatną, uduchowioną i przesyconą emocjami. Micus przywodzi na myśl magię, lecznicze moce szamanów i medytacji oraz potęgę natury, co artysta osiąga, śpiewając. Sięga głęboko do dawnych i konkretnych tradycji, choć korzystając z ich muzycznych symboli, zaciera granice między państwami i narodami, czy w ogóle między formami kultury. Stephan Micus nadaje przez to zupełnie inny, bo pełniejszy sens określeniu "muzyka świata".

„White Night”, jak prawie każdy album Micusa, to ukłon w stronę jakiegoś motywu lub instrumentu. Motywem jest tu księżyc, bo, jak pisze sam Micus w dedykacji, „zawsze był źródłem magii w wielu kulturach”. Instrumenty to zaś jego charakterystyczna 14-strunowa gitara, afrykańska kalimba i popularny na terenie Bliskiego Wschodu duduk z Armenii. Radosny, ciepły dźwięk kalimby z Botswany oddaje najpełniej utwór „All the Way”, z kolei niski, melancholijny, dronowy duduk słychać świetnie w kompozycji „The Moon”. Płytę z dziesięcioma różnorodnymi kompozycjami zamyka niemal 10-minutowe „Eastern Gate”, niczym obraz przypominający o kierunku, w którym Micus od lat podąża w poszukiwaniu inspiracji.

„White Night”

Stephan Micus (14-strunowa gitara, gitara rezofoniczna, duduk, duduk basowy, czynele tybetańskie, sinding, kalimba, dundun, ney, whistle, śpiew)

ECM 2019

Ocena: 4/5

Aleksandra Tykarska

***

Więcej recenzji i felietonów - w naszych działach Słuchamy i Piszemy.

Czytaj także

Nowe idzie od rzeki 

Ostatnia aktualizacja: 02.04.2019 08:00
Fleuves (fr. Rzeki) po dwóch latach wypuszczają swój drugi studyjny album – fuzję jazzu i tradycyjnej muzyki bretońskiej, podszytą progresywnym klimatem lat 70.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Gorące połączenie ponad Atlantykiem

Ostatnia aktualizacja: 21.05.2019 11:00
Lekcja historii. W 1958 roku po referendum Senegal stał się autonomiczną republiką w ramach Wspólnoty Francuskiej. Rok później współtworzył Federację Mali, by w roku 1960 ogłosić niepodległość.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Głębokie słuchanie guimbri

Ostatnia aktualizacja: 19.08.2019 20:45
Amerykanin Joshua Abrams po raz kolejny pokazuje, że gra na trzystrunowej lutni guimbri przynosi fascynujące rezultaty. Jego nowy album to wciągająca opowieść, która pozwala zatracić się w muzycznej mantrze.
rozwiń zwiń

Czytaj także

Kronos Quartet i dialog z kulturą irańską

Ostatnia aktualizacja: 03.09.2019 16:34
"Usłyszeliśmy dźwięki, jakich nasze instrumenty wcześniej nie wydawały" – zwierzył się lider Kronos Quartet. I choć dla amerykańskiego zespołu takie spotkania to chleb powszedni, trudno oprzeć się wrażeniu, że właśnie dzięki nim wiemy o współczesnym świecie znacznie więcej.
rozwiń zwiń